بودن، داشتن يا نمودن؟! هويت حقيقي انسان در مثنوي

يكي از مسائل بسيار مهمي كه توجه بسياري از فيلسوفان وجودي را به خود جلب كرده، هويت و خود اصيل انساني است. هويت اصيل انساني گاه خود را در ميان دارايي هايش و ظاهري كه به ديگران مي نماياند، محو ميگردد و انسان دچار خودفراموشي و از خودبيگانگي ميگردد. مولانا جلال الدين در مثنوي معنوي به تمايز آنچه هستيم از آنچه داريم و چهره اي كه به ديگران مي نمايانيم، به طور جدي توجه كرده و معيارهايي نيز براي تشخيص اين تمايز ارائه نموده است كه در اين مقاله به آنها اشاره خواهد شد. وضعيتهاي بحراني و تشويش زا موقعيتهايي هستند كه به ما در يافتن خويش مدد مي رسانند.