نقش بارگاه ملكوتي امام رضا (ع) در تمدن اسلامي

يكي از مشخصه هاي بارز دين اسلام، دفاع از علم و تبليغ و تشويق نسبت به فراگيري آن است كه در كتاب و سنت به عنوان يك ضرورت غير قابل اهمال مورد تأكيد قرار گرفته است. در اين ميان غير از مؤديات كتاب و سنت، سيره علمي و عملي اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ نيز بر اين مهم، تعلق گرفته است و هر يك از آن بزرگواران در راستاي اعتلاي كلمه علم و دانش افزوني، اقدامات تابنده اي داشته اند به گونه اي كه در طول تاريخ پرافتخار اسلام، انسانيت از زلال اقدامات علمي آن بزرگواران، سيراب گرديده و خواهد گرديد. يكي از ستارگان هميشه فروزان آسمان ولايت و امامت كه تأثير سيرة علمي و عملي او در شكوفايي تمدن و بالندگي علم مسلمين، زبانزد عالم است، حضرت امام علي بن موسي الرضا ـ عليه السّلام ـ است، نگاهي هر چند اجمالي به وضعيت فرهنگي و علمي بعد از حضور امام رضا (ع) و شهادت ايشان در خراسان باعث شد، خراسان به محلي براي جمع محبان اهل بيت (ع) و علاقه مندان به عالم آل محمد (ع) تبديل شود . از آنجايي كه تاريخ هم بيان كرده است ، وجود علما ، از همه بلاد اسلامي ، گسترش اسلام و تشيع از اين نقطه به ساير كشور ها ، وجود حوزه هاي علميه متعدد،با تاريخ بيش از هزار سال ، حضور علماي به نام و مهاجرت آنها از خراسان و از مشهد قديم به ساير كشورها، برگزاري كرسي هاي علمي متعدد در قرن هاي گذشته تا به امروز ، نشان از تمدن ريشه دار شيعه و دلدادگي كساني است ، كه تشنه فرهنگ اسلام و تشيع بودند، و با حضور در كنار حرم رضوي ، توانستند مقداري از اين عشق و علاقه عالم آل محمد(ع) را نشان دهند . در اين مقاله سعي شده است به اهميت رشد تمدن اسلامي از خراسان و حرم رضوي به ساير كشور ها به خصوص كشورهاي مانند هند، افغانستان، عراق و.. بپردازد .