علل عناد و ريزش در انقلاب از نگاه آموزه‌هاي اسلامي

عناد و ريزش در انقلاب، از صدر اسلام، تاكنون، پيشينه دارد. در دوران پيامبر اسلام و در عصر ولايت معصومين: ازجمله خلافت حضرت علي7، اصطلاحاتي نظير «كفر»، «ارتداد»، «نفاق»، جنگ با كفار و مسلمان نماها از قبيل مارقين، قاسطين و ناكثين و غيره، تصوير روشني از اين مقوله ارائه مي‌كند. شناخت علل اين امر در شكل گيري و بقاي انقلاب‌هاي اسلامي، نقش بسزايي دارد. لذا بايد پرسيد كه چرا برخي با اصل انقلاب از اول، دشمني دارند و علت ريزش در انقلاب چيست؟ پژوهش حاضر، به روش اسنادي (كتابخانه‌اي) از نگاه آموزه‌هاي اسلامي، به پرسش هاي مذكور پاسخ مي‌دهد. يافته‌ها نشان داد كه در متون اسلامي، ضمن اذعان به وجود معاندين اوليه و ريزش ها در انقلاب، دلايل آن نيز تبيين شده است. مهم‌ترين علل عناد با انقلاب عبارت‌اند از: كفر، استكبار، اتراف و اشراف و... . برجسته‌ترين علل ريزش را مي‌توان در سه بخش به دست آورد. الف -عوامل فردي (خود) : جوياي قدرت، ثروت، شهوت، جهل و بي بصيرتي و... . ب- محيط غيرانقلابي: شامل محيط جغرافيايي و محيط اجتماعي (خانواده، دوستان، محل تحصيل و محل كار و...). ج- وراثت غيرانقلابي (اجداد و نياكان). در اين مقاله موارد يادشده، از نگاه آموزه‌هاي اسلامي، تبيين شده است.