پاسخ گلوكز، انسولين و GDF-15 سرمي به دو نوع فعاليت تناوبي و تداومي در مردان چاق غير فعال

زمينه و هدف: فاكتور تمايز رشدي-15 ( GDF-15) ، سايتوكين حساس به استرس است كه با چاقي و بيماري هاي قلبي – عروقي و التهاب همراه است. از آنجايي كه فعاليت ورزشي مي تواند به عنوان يك استرس فيزيولوژيكي گذرا باشد با اين حال پاسخ گلوكز، انسولين و GDF-15 به دو نوع فعاليت ورزشي تناوبي و تداومي در مردان چاق غير فعال ناشناخته است. روش كار: 8 مرد غير فعال ( ميانگين سن37/2±75/25 سال، شاخص توده بدني03/3± 96/31 كيلوگرم برمتر مربع) با استفاده از طرح متقاطع و تصادفي پروتكل هاي HIIE و MCE را انجام داده و در يك جلسه كنترل شركت كردند. پروتكل HIIE با دويدن هاي متناوب 6 وهله 1 دقيقه اي با شدت %85 VO2max با فواصل استراحتي 4 دقيقه اي با شدت %60 VO2max و پروتكل MIE، 30 دقيقه به صورت دويدن تداومي با 65% VO2max انجام شد. يافته ها: تحليل داده ها نشان داد كه، سطوح سرمي GDF-15 پس از فعاليت HIIE و MIE نسبت به كنترل، افزايش معناداري داشت ( P ≤ 0.05) و بعد از 24 ساعت بين فعاليت HIIE و MIE تفاوت معنادار مشاهده نگرديد(05/0 P ≥) . گلوكز پلاسما پس از فعاليت HIIE و MIE نسبت به گروه كنترل كاهش معناداري وجود داشت (05/ 0≤ P). اما بين گروه ها تفاوت معناداري در سطوح انسولين پلاسما وجود نداشت (05/ 0 P ≥ ). نتيجه گيري: نتايج پژوهش حاضر نشان داد كه فعاليت ورزشي مي تواند باعث افزايش GDF-15 در مردان جوان چاق گردد. با اين حال، اين تغييرات تا حدودي به نوع فعاليت ورزشي وابسته است.