بررسي ارتباط بين نفوذ اجتماعي مديران با خودكارآمدي دبيران تربيت بدني

زمينه و هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسي ارتباط بين نفوذ اجتماعي مديران با خودكارآمدي دبيران تربيت‌بدني شهر تهران بود. روش كار: روش پژوهش حاضر برمبناي هدف از نوع تحقيقات كاربردي و برحسب روش گردآوري داده‌ها از نوع تحقيقات توصيفي- همبستگي مي‌باشد. جامعه آماري تحقيق شامل دبيران مرد تربيت‌بدني شاغل در مقطع متوسطه نوبت اول و دوم در منطقه غرب تهران مي‌باشد كه حدوداً 250 نفر برآورد گرديد و نمونه آماري با توجه به حجم جامعه و استفاده از جدول كرجسي مورگان 148 نفر در نظر گرفته شد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه نفوذ اجتماعي يوكل (2003) با 22 سؤال و 11 مؤلفه و پرسشنامه خودكار آمدي عمومي شرر (1989) شامل 17 سؤال مي‌باشد كه پايايي آن‌ها از طريق آلفاي كرونباخ به ترتيب 73/0 و 76/0 به دست آمد. در آمار توصيفي از جداول و نمودار فراواني و درصد فراواني استفاده شد و در آمار استنباطي پس از مشخص شدن طبيعي بودن توزيع داده‌ها توسط آزمون كولموگروف اسميرنوف از آزمون همبستگي پيرسون استفاده شد. يافته ها: نتايج پژوهش نشان داد كه بين نفوذ اجتماعي مديران و مؤلفه‌هاي آن با خودكارآمدي در دبيران تربيت بدني شهر تهران ارتباط معناداري وجود دارد. نتيجه گيري: دبيران تربيت‌بدني به‌عنوان كليدي‌ترين اعضا در اجراي اهداف و سياست‌هاي تربيت‌بدني آموزش‌وپرورش مي‌بايستي به‌طور مناسب و قابل‌توجهي مورد بررسي قرار گيرند.