بررسي ارتباط داده‌هاي عمق اپتيكي هواويز (AOD) سنجنده‌ موديس با آلاينده 〖PM〗_(2.5) و پارامترهاي هواشناسي در مناطق شهري

امروزه آلودگي هوا و حضور هواويزها به يك مشكل جدي در شهرهاي صنعتي بزرگ به‌ويژه شهر اصفهان تبديل‌شده است. حضور وسايل نقليه متعدد در شهر و وجود كانون‌هاي توليد ريز گرد در نزديكي شهر اصفهان باعث شده است كه اين شهر يكي از آلوده‌ترين شهرهاي ايران محسوب شود. با توجه به محدوديت‌هاي مكاني ايستگاه‌هاي سنجش آلودگي هوا، اخيراً از تكنيك‌هاي سنجش‌ازدور به‌عنوان يك ابزار مهم در جهت دست‌يابي به پوشش‌هاي زماني و مكاني مناسب از غلظت آلاينده‌ها استفاده مي‌شود. به‌تازگي الگوريتم اجراي چند زاويه‌اي اصلاح جوي (MAIAC) كه بر روي سنجنده‌ موديس توسعه داده‌شده است، امكان پايش ذرات معلق با رزولوشن مكاني ۱ كيلومتر براي مناطق شهري را فراهم كرده است. در اين مطالعه با استفاده از داده‌هاي 8 ايستگاه سنجش آلودگي در شهر اصفهان به همراه داده‌هاي هواشناسي در سال ۱۳۹۶ در بازه‌ي زماني ساعتي، رابطه‌ي همبستگي از طريق مدل رگرسيون خطي چندگانه بين غلظت ذرات معلق با قطر آئروديناميكي كمتر از ۲٫۵ ميكرون (PM_2.5) و عمق اپتيكي هواويز (AOD) استخراج‌شده از سنجنده موديس با رزولوشن مكاني ۱ كيلومتر بررسي گرديد. نتايج بيان‌كننده دقت نسبتاً مناسب مدل رگرسيون خطي چند متغيره با ضريب تعيين ۰٫۶۸۹۸ نسبت به مدل خطي مي‌باشد و اين بدان معني است كه مدل ارائه‌شده توانايي پيش‌بيني 68 درصد از غلظت ذرات PM_2.5 را دارا مي‌باشد.