كاربرد زغال زيستي در كاهش رواناب

بخش بزرگي از آب با ارزش بر اثر رواناب از دسترس خارج مي شود كه مقدار آن به ويژگي‌هاي خاك و شرايط محيط بستگي دارد. مطالعات زيادي نشان داده‌اند كه زغال زيستي منبع مفيدي براي بهبود خصوصيات فيزيكي و شيميايي خاك است كه سبب افزايش ماده آلي، افزايش توليدات زراعي و بهبود نفوذپذيري مي‌شود كه در اين خصوص و با توجه به ضرورت بهبود كارايي سامانه‌هاي استحصال آّب باران، افزايش نفوذپذيري و كاهش رواناب مورد توجه است. اين تحقيق با هدف تعيين اثر زغال زيستي حاصل از بقاياي هرس درختان بر كاهش رواناب در قالب يك طرح كاملاً تصادفي انجام شد. براي توليد زغال زيستي، چوب‌هاي جمع‌آوري شده ابتدا به قطعات كمتر از دو سانتي‌متر تبديل و درون كيسه‌هايي از جنس فويل آلومنيومي قرار گرفت. اين بسته‌ها در دماي ميانگين 500 درجه سانتي‌گراد و به‌طور ميانگين به مدت سه ساعت حرارت داده شدند. نمونه‌هاي توليد شده آسياب و از الك دو ميلي‌متر عبور داده شدند. زغال زيستي در چهار سطح صفر، 5/0، يك و دو گرم بر كيلوگرم روي نمونه‌هاي خاك اعمال شد، بعد از 105 روز نگهداري در شرايط رطوبت حدود ظرفيت زراعي، نمونه‌ها در سيني هاي 30*30 *8 سانتي متري ريخته و با غلتك به تراكم طبيعي رسانده و به‌وسيله شبيه‌ساز باران به مدت 30 دقيقه بارش با شدت 50 ميلي‌متر در ساعت روي پلات‌ها اعمال و سپس حجم رواناب اندازه‌گيري شد. نتايج نشان داد كه اعمال تيمار زغال زيستي سبب كاهش حجم رواناب و ضريب آن شده و بين شاهد و تيمار ها و همچنين بين تيمار آخر با دو تيمار اول اختلاف معني‌داري در سطح 5 درصد وجود داشت و از نظر كمي بين تيمار شاهد با تيمار 2 گرم بر كيلوگرم، 25 درصد اختلاف ايجاد شده است.