تأثير يك جلسه تمرين هوازي روي تردميل بر زمان واكنش انتخابي كاركنان سازمان آتش نشاني و خدمات ايمني شهرداري تبريز

پژوهش حاضر از نوع نيمه تجربي و با طرح تحقيقي دو گروهي (پيش آزمون و پس آزمون) كه تغييرات زمان واكنش انتخابي بعد از يك جلسه تمرين هوازي كوتاه مدت بين كاركنان سازمان آتش نشاني انجام شد. جامعه آماري اين پژوهش را كاركنان سازمان آتش نشاني و خدمات ايمني شهرداري تبريز تشكيل دادند كه 20 نفر به صورت تصادفي انتخاب و به دو گروه كنترل و گروه تجربي تقسيم شدند. ميانگين (سن 14/2 ± 28 سال، وزن 97/9 ± 61/70 كيلوگرم و اكسيژن مصرفي بيشينه 92/6± 25/50 ميلي ليتر بر كيلوگرم بر دقيقه) بود و نداشتن ناتواني جسماني و معافيت پزشكي براي فعاليتهاي هوازي شديد و كوتاه مدت (توسط رويت آزمونگر و تكميل رضايتنامه) به عنوان يك ضرورت لحاظ شده بود. افراد به دو گروه 10 نفري گروه تجربي با شدت تمرين 90-80%، ضربان قلب بيشينه و گروه كنترل تقسيم شدند. مراحل تمرين به اين صورت بود كه تمامي كاركنان در پيش آزمون زمان واكنش انتخابي شركت كردند، گروه تجربي در همان روز يك جلسه تمرينات هوازي كوتاه مدت به نام تست بروس روي تردميل را انجام دادند ولي گروه كنترل تمرينات خاصي نداشتند. بعد از اتمام تمرينات هوازي، پس آزمون به همان روال پيش آزمون از تمامي آزمودني ها اندازه گيري شد. پس از انجام پس آزمون تمامي داده‌هاي بدست آمده با روش آزمون تي مورد تجزيه تحليل قرار گرفتند. ضمناً قبلاً به كمك آزمون كالموگراف اسميرنوف از نرمال بودن داده‌ها اطمينان حاصل شده بود. كليه عمليات آماري با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 21 انجام پذيرفت. نتايج يافته‌ها نشان داد كه تمرينات هوازي يك جلسه‌اي روي تردميل تأثير معناداري بر زمان واكنش انتخابي كاركنان آتش نشاني و خدمات ايمني شهرداري تبريز دارد و شدت فزاينده فعاليت باعث افزايش زمان واكنش انتخابي كاركنان مي‌شود. بنابراين مي توان نتيجه گيري كرد كه زمان واكنش يك عامل ادراكي – حركتي است كه هنگام اجراي فعاليت ورزشي دستخوش تغييراتي مي شود. بنابراين نه تنها ورزش و فعاليت بدني بر زمان واكنش تاثيرگذار است، بلكه ميزان و شدت آن نيز بر زمان واكنش اثرگذار مي باشد.