شناسايي موانع مشاركت عمومي در آموزش حقوق شهروندي

پژوهش حاضر با هدف شناسايي موانع مشاركت عمومي در آموزش حقوق شهروندي انجام شد. روش پژوهش بر حسب هدف تحقيق، كاربردي و بر حسب نحوه گردآوري داده ها از نوع توصيفي-پيمايشي است. جامعه آماري اين پژوهش در برگيرنده كليه كارشناسان حوزه آموزش حقوق و حقوق شهروندي مي باشد كه با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس و در جهت رسيدن به اشباع نظري داده ها 35 نفر از كارشناسان، به عنوان نمونه، انتخاب شدند. ابزار پژوهش، پرسش نامه محقق ساخته بود. پرسش نامه اي بر اساس مفهوم پايه ي تكنيك دلفي طراحي گرديد. براي تحليل داده ها و استخراج موانع، از روش تحليل عاملي اكتشافي استفاده شد. پيش از اجراي تحليل، شاخص كفايت نمونه برداري و مقدار آزمون كرويت بارتلت مورد بررسي قرار گرفت. اهميت و ترتيب اولويت موانع با استفاده از آزمون رتبه اي فريدمن مشخص شد. يافته هاي تحقيق نشان داد كه كاستي‌هاي ناشي از عوامل انساني مديران، كاستي‌هاي ناشي از برنامه‌ريزي، كاستي‌هاي ناشي از اشكال مشاركت، كاستي‌هاي ناشي از ساختار آموزشي، كاستي‌هاي ناشي از عوامل اجتماعي، اقتصادي و فرهنگي، موانع و كاستي‌هاي ناشي از برنامه‌ريزي دولت، كاستي‌هاي ناشي از فعال نبودن معلمان و آموزش گران در امر مشاركت و كاستي‌هاي ناشي از فعال نبودن فراگيران در امر مشاركت به ترتيب جزو موانع مشاركت عمومي در آموزش حقوق شهروندي در ايران مي باشند.