عنوان:بررسي نقش هندسه، فضا در ساختار معماري ايران دوره اسلامي

دوران استفادۀ معماران از هندسه بسيار گسترده مي باشد، از دوران ماقبل از اسلام آغاز گرديده به‌طوري‌كه از آغاز زندگي، مورد استفادۀ بشر بوده است و در دوران اسلامي به كمال خود رسيده است و طرح هاي پيچيدۀ آن (هندسي) زينت بخش بناهاي تاريخي مي باشد. معماري و دستاوردهايش رابطۀ تنگاتنگي با هندسه دارند تا جايي كه يكي از مهم‌ترين زمينه هاي شكل گيري هنر و معماري ايراني هندسه مي باشد و طراحي معماري در غالب هندسه هويدا مي شود و معماران آثار خود را به وسيله ي آن (هندسه) ماندگار كرده اند. اشراف معمار به علم هندسه و استفاده ي متبحرانه از آن، تبديل مفهوم به فضا و فرم را در فرايند طراحي آسان مي كند و هنرمند مسلمان زيباترين عميق ترين شيوه ها را براي استفاده از هندسه به كار گرفته و مي‌گيرد. معماران با استفاده از اين علم پايداري، زيبايي و سودمندي بنا را تضمين مي كنند و به شكلي بديع مفهوم كثرت در عين وحدت را كه همانا ريشه در تعاليم اسلام يعني اعتقاد به توحيد دارد را تجسم مي بخشد و نتيجۀ آن هماهنگي اجزاء، تناسب، نظم و هماهنگي كل بنا است.. از اهداف اصلي اين مقاله هم تأملي بر ارتباط هندسه، سازه، فرم، فضا در بستر طراحي است و تجلي آن را در هنر و معماري مي باشد روش پژوهش مبتني بر مطالعات كتابخانه ايي است و رويكردي توصيفي تحليلي دارد و نتايج به‌دست‌آمده از اين پژوهش به درك اهميت نقش هندسه، فرم، سازه، در فرآيند طرح معماري را براي ما نمايان مي-سازد