راهبردهاي ساماندهي سكونتگاههاي مرزي- ساحلي با بهره گيري از مدل SWOT (نمونه موردي: ساحل چابهار)

هر مقاله یش روی با هدف ارزیابی توان های و تنگناهای توسعه و تدوین بهترین استراتژی ها در جهت رونق و بهبود بهره گیری ازقابلیتهای ناحیه ساحلی - مرزی چابهار صورت گرفته است. ناحیه مرزی -ساحلی چابهار دارای ۲۱۶۶۸۱ نفر جمعیت است. كه 139553 نفر (64/40) آنها در مناطق روستایی زندگی می كنند. سطح زندگی مردم پایین، نوع معیشت آنها ناپایدار و درآمد خانواده ها پایین است به همین دلیل مردم تا آنجا كه بتوانند ناحیه را ترك نموده كه از یك طرف به توسعه نیافتگی محلی كمك كرده و از طرف دیگر در شهرهای داخلی كشور مناطق حاشیه نشینی را افزایش می دهند و یا راهی دیار غربت (پاكستان و كشورهای حاشیه خلیج فارس) شده و مشكلات اجتماعی امنیتی می آفرینند. مشكلات بالا در صورتی است كه ناحیه توان واستعداد های محلی بالقوه مناسبی دارد و در صورت استفاده بهینه از آنها نه تنها از بروز مشكلات مزبور جلوگیری می شود، بلكه به توسعه پایدار ناحیه كمك كرده و در رشد تولید ملی اثری مثبت بر جای می گذارد. جامعه آماری تحقیق را ناحیه ساحلی چابهار تشكل می دهد. داده های مورد نیاز تحقیق از طریق بازدید مكرر محلی، مشاهده و مصاحبه با مردم و نخبگان محلی جمع آوری شده است. در تجزیه و تحلیل اطلاعات نیز از روشی های آماری و SWOT استفاده شده است نتیجه نشان می دهد كه با استفاده و بهره گیری از پتانسیل های موجود ناحیه می توان جامعه محلی را توسعه و سطح معیشت و درآمد مردم محلی را ارتقا داد و در نهایت به توسعه تولید ملی كمك كرد.