تأثيرِ نهادينه كردن صلح راستين در كودكان با ابزار فرهنگ و هنر

صلح، از وجوه گوناگون، تعاريف گوناگوني دارد. مهم ترين و دقيق ترينِ آنها كه اتفاقاً ريشه در قاره ي آسيا دارد، صلح درون است. جهان نو از طريق گسترش دانش ها دريافته كه نهادينه كردن فرهنگ و شالوده ي هر چيزي در وجود انسان، در سنين كودكي، بسيار قوي تر و بهتر اتفاق مي افتد. اين مسئله در فرهنگ كهن ما نيز سفارش شده. همچنين، اين نكته نيز به اثبات رسيده كه آموزش و صِرف يادگيري از راه آموختن درسها و آموزه هاي خشك و فرموليزه، ممكن است اگر نه باعث دفع، كه دست كم، كمتر با اقبال و توفيق رو به رو شود. در همين پيوند، آموختن و يادگيري مفهوم عميقي همچون صلح نيز بايد بر پايه و شالوده ي فرهنگ، و با آميزه و رنگ و لعاب جذاب و اثرگذار هنر انجام شود. ذهن كودك، لوح سفيدي است كه آموزه ي صلح را اگر با زبان و بيان هنر درك كند، قادر خواهد بود در آينده ي جامعه ي خود، مروّج، مدافع و ناشرِ صلح باشد. تربيت فرهنگي-هنري ِكودك، مي تواند شخصيت او را اعتلا داده و در صورت آموزش و هدايتِ درست، در آينده سكانداريِ مناصب اجرايي يا جايگاههاي اثرگذار در مقوله ي صلح را تصاحب كند. مقوله ي صلح و كودك، چنان در روزگار مدرن جدّي گرفته شده كه جدا از جشنواره هاي هنري، ورزشي و فرهنگي معتبر دراين زمينه، جايزه ي بزرگ و وزيني به نام جايزه ي بين المللي صلح كودكان نيز بنا شده كه اهميت كودك و صلح را با فرهنگ سازي قوي تري در جهان خاطر نشان مي سازد. نگاهي به تاريخ نشان مي دهد كه عقبه و پشتوانه ي تربيتيِ قويِ فرهنگي در خانواده ها، كودكاني را پرورش و به جامعه تحويل داده كه سياستمداران، هنرمندان، فيلسوفان و برندگان جايزه ي صلح نوبل، از آن دسته اند. نتيجه اين كه تأثير فرهنگ و هنر در تربيت كودك براي اثر گذاري بر مقوله ي صلح، از همه ي جوانب، سنجيده و اثبات شده است. اين مقاله با همين رويّه، و با ذكرِ برخي فعاليتها و نهادهاي مرتبط با پرورش صلح در كودكان، اين روش پايدار را ارزيابي مي كند.