مقايسه اثر افزودن بافرهاي رايج در تغذيه نشخواركنندگان بر قابليت هضم ظاهري مواد مغذي با استفاده از روش خاكستر نامحلول در اسيد(‌AIA)

اين آزمايش باهدف بررسي مقايسه‌اي اثر بافرهاي مختلف بر قابليت هضم ظاهري مواد مغذي در جيره‌هايي كه به‌طور آزاد تغذيه‌ مي‌شوند و نسبت كنسانتره در آن‌ها بالا است انجام شد. قابليت هضم از روش خاكستر نامحلول در 35 رأس بره‌ نژاد عربي در حال رشد، با ميانگين وزني 63/3± 37/29 كيلوگرم در قالب طرح كاملاً تصادفي با 5 تيمار و 7 تكرار به مدت 45 روز انجام شد. جيره‌هاي آزمايشي شامل: 1- شاهد بدون بافر (60 درصد كنسانتره + 40 درصد علوفه، جيره پايه)، 2- جيره پايه + سطح 5/1 درصد بيكربنات سديم،3- جيره پايه+ سطح 5/1 درصد سديم سسكويي كربنات،4- جيره پايه + سطح 2 درصد زئوليت و 5 - جيره پايه+ بافر تركيبي (75/0 درصد سديم سسكويي كربنات+ 75/0 درصد بيكربنات سديم) بودند. نتايج آزمايش اختلاف آماري معني‌داري را در مقدار قابليت هضم ظاهري مواد مغذي (ماده آلي، پروتئين خام، ماده خشك، ADF و NDF) نشان نداد، به لحاظ عددي بالاترين درصد قابليت هضم ماده آلي، پروتئين خام، ADF،NDF و ماده خشك به ترتيب با 28/79، 18/77، 98/59، 41/65 و 13/78 مربوط به تيمار 2 و كمترين درصد قابليت هضم ماده خشك، ADF، پروتئين خام و NDF به ترتيب با 03/72، 19/55، 18/74 و 22/60 درصد مربوط به تيمار 1 (شاهد) بود. از طرفي، كم‌ترين قابليت هضم ماده آلي در اين روش با 48/75 به تيمار 4 (حاوي 5/1 درصد بيكربنات سديم) اختصاص داشت.