تحليل حكمراني و سياست‏گذاري در آب، كشاورزي و محيط‏زيست طي برنامه‏هاي پنج‏ساله توسعه

ضرورت توجه به حكمراني خوب و سياست‏گذاري در بخش آب، كشاورزي و محيط‏زيست در برنامه‏هاي پنج‏ساله توسعه به لحاظ نقش پايه‏اي و اساسي كشاورزي در اقتصاد ملي حايز اهميت است و تحليل حكمراني و سياست‏گذاري از يك سو امكان شناخت كاستي‏هاي حكمراني و فرآيند سياست‏گذاري و از سوي ديگر توجه به مؤلفه‏هاي حكمراني خوب و تصحيح فرآيند را فراهم مي‏سازد. اين تحقيق با روش توصيفي و تكنيك دلفي به تحليل حكمراني و سياست‏گذاري در بخش آب، كشاورزي و محيط‏زيست در برنامه‏هاي پنج‏ساله طي سه دهه اخير مي‏پردازد. نوع حكمراني و تنظيم‏گري اعمال شده اسناد قانوني طي شش برنامه توسعه نشان مي‏دهد كه حدود يكصد محور مربوط به آب، كشاورزي و محيط‏زيست به‏صورت سلسله‏ مراتب سياست‏گذاري مورد توجه سياست‏گذاران قرارگرفت. از مجموعه سياست‏هاي اتخاذ شده، برمبناي تحليل محتوا تعدادي از سياست‏ها كه تكرار بيشتري داشته و نقش راهبري ايفا كرده‏اند مورد توجه قرار گرفته‏اند. نتايج حاصل نشان مي دهد با وجود سه دهه سياست‏گذاري در قالب برنامه‏هاي توسعه به دليل كاستي‏هاي جدي در تنظيم‏گري و حكمراني و بزرگي يك ضلع و ضعف مفرط دوضلع ديگر، سياست‏ها آن‏طوريكه انتظار مي رفت قرين موفقيت نشد. هم اكنون نيز پيش فرض‏هاي اتخاذ مجدد اين سياست‏ها به قوت خود باقي مانده است و استقرار حكمراني خوب و تنظيم گري مطلوب مي تواند نقش مناسبي ايفا نمايد و راهكاري براي برون رفت از مشكل باشد.