مطالعه تطبيقي فرهنگ عفاف و حجاب در اديان ابراهيمي

دين مبين اسلام، ديني است كه به فرموده بسياري از فلاسفه و علماي اسلام مبتني بر فطرت بشر است. احكام اين دين به نحوي تشريع شده است كه بيشترين هم‌خواني را با اقتضائات روحي و رواني انسان دارد. اين امر به‌طور ويژه در مورد عفاف و حيا مصداق دارد. بدليل آنكه مقوله عفاف و حجاب مسئله‌اي فطري است، ساير اديان ابراهيمي نيز بر آن تأكيد دارند. غربيان حجاب را به عنوان يكي از مختصات دين اسلام مطرح كرده و به انتقاد از آن برخاسته‌اند و آن را مورد هجوم قرارداده‌اند، اما آنان اين نكته را در نظر نگرفته‌اند كه حجاب مورد تأكيد ساير اديان نيز مي‌باشد.در اين مقاله با ارائه نمونه‌هاي متعددي از متون ديني اديان اسلام، مسيحيت و يهوديت و نيز با ارائه شواهد تاريخي از فرهنگ عفاف و نيز حجاب در جوامع غير مسلمان، اين نكته به‌طور تطبيقي روشن خواهد شد كه عفاف و حيا و نيز حجاب به عنوان فرعي از فروع عفاف، مسئله‌اي مشترك ميان اديان ابراهيمي است. بخش اول مقاله به بررسي مسئله عفاف در متون و تاريخ اديان ابراهيمي مي‌پردازد و بخش دوم آن مسئله حجاب را در تعاليم و تاريخ اين اديان بررسي مي‌كند. در بخش نتيجه‌گيري نيز ضمن ارائه تحليلي تطبيقي از مسئله عفاف و نيز حجاب در اديان اسلام، مسيحيت و يهوديت، خصوصيات منحصر به‌فرد اسلام در اين زمينه ذكر خواهد گرديد و به اين نتيجه نيز اشاره خواهد شد كه عفاف و حجاب بيشتر از آنكه مسائلي قانوني و حقوقي باشند، مسائلي فطري و ذاتي در درون انسان‌ها، با هر دين و آئيني، هستند.