تأملاتي بنيادين (مبنايي) بر بيانيه حقوق جنسي بشر

بيانيه حقوق جنسي بشر، هر چند تحت عنوان بيانيه اي جهاني براي آزادسازي زنان و مردان در مسائل جنسي است، اما در واقع با آزادخواندن روابط جنسي، به دنبال تنگ تركردن دامنة عفاف و غيرت است. اين بيانيه كه در سال هاي پاياني عصر مدرنيته و در ضمن چهاردهمين همايش جهاني سكسولوژي در هنگ‌كنگ (26 آگوست 1999) تدوين شد، از نظر مبنايي بر اساس مباني فلاسفه عصر مدرنيته و به رويكرد سكولار انسجام يافته است. يافته هاي اين مقاله گواه بر اين نكته است كه گويي اين بيانيه از جهت مباني، تعارض گوناگوني با مباني حكمت اسلامي داشته و نمي تواند در همة كشورها و از جمله ايران اسلامي، حاكم بر قوانين بالادستي آن باشد؛ چه اينكه شاه بيت مشروعيت اين بيانيه «رضايت در روابط جنسي» دانسته شده است و حال آنكه به نظر مي رسد براي مشروعيت اين قبيل روابط، رضايت جنسي در نهايت و با اغماض، شرط لازم است و نه شرط كافي. در اين مقاله تلاش شده تا ضمن بازخواني اين بيانيه، با روش تحليل محتوايي، مباني معرفت شناختي، هستي‌شناختي، انسان‌شناختي و ارزش شناختي آن مورد بررسي قرار گيرد.