بررسي تطبيقي حجاب و عفاف زنان در شاهنامه فردوسي و خمسۀ نظامي

دين مبين اسلام، كاملترين دين الهي است، از جمله رهنمونهاي اين دين بزرگ، رعايت عفاف و حجاب است كه خود نوعي ارزش محسوب ميشود. شاعران متعهد و هوشمند پارسي زبان در اين ميان به اهميت وافر اين مقولۀ اخلاقي اذعان و سعي كردهاند ابعاد گوناگون عفاف و حجاب را در جنبههاي مختلف شعر خود به ديگران و خود معرفي كنند، تا با يادآوري آن بتوانند سنگ بناي عفاف را به صورت نهادينه در ميان گروههاي مختلف جامعه بنيان نهند. در اين ميان كساني چون ابوالقاسم فردوسي و نظامياز جايگاه ويژهاي برخوردار هستند. در شاهنامه اوج كمال زن در اين است كه عفاف و حجاب، شرم و حيا را با علم و آگاهي جمع كرده باشد در اين شاهكار ادبيات فارسي نشان داده شده است كه ثمرۀ پاكدامني زن، آسايش و افتخار خود، خانواده، كشور و جهان است. زن پوشيده روي و پوشيده رخ و باوقار و حجاب در شاهنامه مايۀ سرافرازي مرد خود است، زنان تاريخي شاهنامه، پوشش و حجاب خود را همچون افسري ميدانند كه بر سر نهادهاند و به آن ميبالند. در«خمسۀ» نظامي، به پوشش و حجاب زنان بسيار توجه شده است و داستانهايي با مضمون چشمپوشي و عفاف هم براي زنان و هم براي مردان در همة منظومههاي او به چشم ميخورد. پژوهش حاضر تحقيقي است دربارۀ مقولۀ حجاب و عفاف و بررسي آن در بين زنان شاهنامه و زناني كه در خمسۀ نظامياز آنها نام برده شده است.