بررسي روش‌هاي تدريس پويا در آموزش محتواي ديني و قرآن ابتدايي

حاكميت قرآن و معارف ديني بر بينش‌ها، نگرش‌ها و رفتارهاي فردي و اجتماعي انسان، از صدر اسلام تاكنون مورد توجه مسلمانان و انديشه-وران اسلامي بوده است. بي شك اين مهم جز در ساية نظام آموزشي و تعليم و تربيت صحيح دست يافتني نيست؛ چراكه شكوفايي استعدادها و ارزش‌هاي والاي انساني، مبتني بر روش‌هاي صحيح تربيتي است و انسان شدن انسان و وصول او به كمال نهايي موهون آموزش و تربيت درست و روشمند است. از آنجا كه با پيروزي شكوهمند انقلاب اسلامي، توجه به تعليمات ديني و آموزش قرآن كودكان در سطح مفاهيم، حفظ و تلاوت، با طرح‌هاي قرآني، سامان‌دهي مدارس قرآني، جذب نيروهاي متخصص، تلفيق روش‌هاي نوين آموزش و بهره‌گيري از تجارب تدريس معلمان، از رشد فزاينده‌اي برخوردار شده است، در اين نوشتار كوشش شده است با هدف ارتقاي كيفيت آموزش محتواي ديني و قرآن ابتدايي و آشنايي معلمان با الگوهاي تدريس مؤثر، در توسعة دانش موضوعي- تربيتي و پيشرفت مهارت هاي آموزش معارف ديني گام بردارد. نگرش در منابع متعدد نشان مي‌دهد كه روش‌هاي اكتشافي، بحث گروهي، ايفاي نقش، قاعده گويي، تسلط‌آموزي و گام به گام، از جمله شيوه‌هاي تدريس مؤثر در آموزش محتواي ديني و قرآن ابتدايي است كه در اين مجال با روش تحقيق كتابخانه‌اي و ابزار فيش برداري در گردآوري اطلاعات آمده است.