نقش جشن هاي ايران باستان در ايجاد پايداري اجتماعي از طريق تعاملات اجتماعي

يكي از ضرورت هاي جامعه امروزي بحث پايداري مي باشد كه در حوزه زيست محيطي،اقتصادي و اجتماعي تعريف ميگردد.در اين ميان پايداري اجتماعي به دنبال بهبود كيفيت زندگي انسان و افزايش رضايتمندي در آنهاست.قوام و دوام جامعه و دستيابي به پايداري اجتماعي تا حدودي به روابط اجتماعي و تعاملات اجتماعي افراد،كميت و كيفيت آن بستگي دارد. قابليت اجتماع پذيري فضاي معماري مي تواند ميزان تعامل اجتماعي مابين افراد را درفضا كاهش يا افزايش دهد و به تبع آن سبب افزايش سرمايه اجتماعي و در نتيجه توسعه پايداري اجتماعي شود. جشن هاي ايران باستان كه با ماهيت آييني و جمعي خود مردم را گردهم جمع كرده و اين گردهمايي فرصت تعاملات و ايجاد روابط بين افراد را فراهم نموده و باعث بوجود آمدن خاطرات جمعي و حس تعلق به فضا و در نهايت،نوعي همبستگي اجتماعي مي شود. روش تحقيق در اين مقاله توصيفي و تحليلي مي باشد و به روش كتابخانه اي جمع آوري گرديده است.نتيجه اي كه نهايتا از اين مطالعات حاصل مي شود،به نقش جشن هاي ايران باستان در ايجاد انسجام و همبستگي اجتماعي از طريق گردهمايي مردم در فواصل زماني منظم، افزايش شادي و نشاط و تقويت روحيه ي جمعي، انجام تمرينهاي گروهي و تداركات جشن ها، انتقال غير مستقيم ارزش ها و آداب و رسوم از نسلي به نسل ديگر و ايجاد فضايي جهت بهبود روابط انساني و ... مي پردازد و در نهايت تعاملات اجتماعي شكل گرفته ي حاصل از آنها به عنوان شاخصي از توسعه پايداري اجتماعي در معماري سبب پايداري اجتماعي در جامعه مي شود.