اهميت پروتئين و آمينواسيدها در كاهش بروز كتوزيس طي دوره انتقال

كتوزيس، يك بيماري متابوليكي شايع گاوهاي‌ شيري طي دوره انتقال است. در سطح گله، بروز كتوزيس تحت درمانگاهي (SCK؛ BHB مساوي يا بزرگتر از 1/2 ميلي مول در ليتر) از 26/4 تا 55/7 درصد و كتوزيس درمانگاهي (CK؛ BHB مساوي يا بزرگتر از 3 ميلي مول در ليتر) از ۲ تا ۱۵ درصد متغير است (Gordon et al. 2013; Oetzel 2013). هزينه‌ هر مورد كتوزيس براي پرورش‌دهنده گاو شيري از 117 تا 289 دلار گزارش شده است (McArt et al., 2015). گاوهاي كتوتيك توليد شير و توان توليدمثلي پايين‌تري دارند و بيش‌تر در خطر بيماري‌هاي پيرامون زايش از قبيل متريت و جابه جايي شيردان و ميزان حذف‌ بالاتري قرار دارند. در پيرامون زايش، افزايش تقاضاي رحم آبستن و غده پستاني و سيستم ايمني به آمينواسيدها و گلوكز، با كاهش در خوراك مصرفي همراه است كه منجر به توازن منفي مواد مغذي به ويژه انرژي و پروتئين مي‌شود. با توجه به اين كه گلوكز محدودكننده ترين ماده مغذي براي توليد شير و سيستم ايمني طي دوره انتقال است، بنابراين گلوكونئوژنز براي تأمين اين نياز ضروري است و عرضه گلوكز با تحريك گلوكونئوژنز و كاهش تجزيه چربي بايستي اساس پيش گيري و درمان منطقي كتوزيس باشد. به طور معمول، پرورش دهندگان گاو شيري براي افزايش انرژي جيره و عرضه پيش سازهاي گلوكز، سهم كربوهيدرات در جيره را افزايش مي دهند، اما افزايش دادن سهم كربوهيدرات در جيره شارژ انرژي در كبد را افزايش داده و كاهش اشتها را ديكته مي كند (Allen and Piantoni, 2013).