جشن ها در ايران عهد ساساني

جشن ها از زمان هاي كهن در جامعه برگزار مي شده است كه در خود كوله باري از باورها، آداب و آيين را با دلايل و كاركردهاي گوناگون يدك مي كشد، به همين خاطر يكي از مظاهر فرهنگي ملل به شمار مي رود. ايران عهد ساساني (651- 224) م. نيز به عنوان آخرين دوره قبل از اسلام وارث اين فرهنگ مي باشد. در اين پژوهش با روش توصيفي و به شيوه كتابخانه اي بر روي منابع و مآخذ، به واژه ي جشن، منشأ، كاركرد جشن ها و بعد به انواع جشن ها از جمله جشن فروردينگان، نوروز، اردبيهشتگان، خردادگان، تيرگان، امردادگان، شهريورگان، مهرگان، آبانگان، آذرگان، يلدا، ديگان، بهمنگان، سده، اسفندگان، كوسه بر نشين، گاهنبارها و اساطير، باورها، آداب، چگونگي و علل برگزاري آن ها پرداخته شده است. با اين فرضيه كه جشن هابا آمال، نيازها، علايق و طرز زندگي مردم مرتبط است و باورها، آداب و آيين جشن ها از لحاظ روحي و جسمي مفيد است، با اين هدف كه علاوه بر دست يافتن به اين موارد، بتوانيم نكات مفيدي را كه به صورت آداب و آيين در جشن ها به كار مي رفته، مورد استفاده قرار دهيم. در نتيجه جشن ها كه با اعمال مذهبي، اسطوره هاي خوراكي هاي خاص، تفريح و شادي همراه است، از لحاظ جسمي و روحي ترميم كننده است.