جنبه هاي عملگرايانه در آدرس دهي توصيفي

امروزه با پيشرفت تكنولوژي و رشد جوامع، نياز به فناوري هاي توسعه يافته اي كه همخواني بيشتري با ادارك، رفتار، زبان و خواسته هاي انسان داشته باشند بيشتر شده است. يكي از مصاديق اين امر در سيستم-هاي اطلاعات مكاني، مدلسازي درك مكاني انسان و نحوه توصيف وي از مكان، به منظور توسعه نسل آينده‌ سيستم‌ها‌ي راهبري جهت بهبود عملكرد اين سيستم‌ها‌ و تعامل بهتر آنها با كاربران مي باشد. در اين تحقيق، به طور خاص به بررسي امكان تعامل فناوري هاي خدمات مكان مبنا، مانند سيستم هاي راهبري و مسيريابي، با نحوه آدرس دهي توصيفي رايج در كشور پرداخته شده است، كه غيرساختاريافته بوده و در قالب زبان طبيعي زبان و بر مبناي مؤلفه هاي مكان شناختي مي باشد. در راستاي امكان درك، تفسير و تطابق ماشيني اينگونه آدرس ها، بايستي نحوه توليد آنها (از نظر مؤلفه هاي مكاني و زباني) بررسي گردد. اين مقاله، فرايند آدرس توصيفي را معرفي كرده و با تأكيد بر مفهوم عملگرايي، به بررسي جنبه هاي زبان-شناختي آدرس هاي توصيفي مي پردازد.