امكان سنجي احداث مجتمع هاي ايستگاهي در مجاورت ايستگاه هاي قطار شهري (نمونه موردي خط 2 قطار شهري مشهد)

آمار جهاني نشان مي دهد در دهه هاي اخير، روند رو به گسترشي از سكونت جمعيت در نواحي شهري درحال جريان است. وجود ايستگاه هاي قطار شهري به عنوان ميدان جاذبه اي عمل مي كند كه به رشد انواع كاربري ها در محدوده پيرامون و حوزه نفوذ ايستگاه ها منجر مي شود. هدف اين پژوهش، امكان سنجي اين حوزه نفوذ با توجه به ويژگي شهرهاي ايران و بررسي معيارهاي شاخص جهت احداث مجتمع هاي ايستگاهي درنمونه مطالعاتي 13 ايستگاه خط 2 قطارشهري مشهد مي باشد كه در ارتباط با فرم شهر و اطلاعات محدوده طرح مورد تحليل و ارزيابي قرار گرفتند. نتايج تحقيق نشان مي دهد ايستگاه هاي مفتح، راه آهن، سعدي، شريعتي و الندشت مناسب ترين ايستگاه ها براي احداث مجتمع هاي ايستگاهي مي باشند.