پرخاشگري در كودكان

يكي از شايعترين مشكلات كودكان كه موجب مراجعه به روانشناس مي گردد ، پرخا شگري است . (گودوين ، پيسي ، گريس ،2003) . افزون بر پرخاشگري آشكار ، پرخاشگري غير مستقيم (لاگرسپيتز ، بژور كويست و پلتونن ، 1988) ، پرخاشگري اجتماعي (كرنز ، نيكرمن ، فرگوسن و گاريپي ، 1989 )و پرخاشگري رابطه اي (كريك و گرات پيت ،1995) نيز مورد توجه پژوهشگران بوده است . آرچر (2001) هر سه نوع پرخاشگري را داراي مفهوم مشترك طرد كردن و گوشه گير كردن ديگران و دستكاري روابط اجتماعي مي داند . كودك پرخاشگر با پخش شايعات و بدگويي يا وادار كردن سايرين به قطع رابطه دوستانه موجب حذف كودك از گروه مي شود . بنابر اين ،بررسي رفتارهاي پرخاشگرانه اوليه در كودكان كه عامل خوبي براي پيش بيني رفتارهاي بعدي مي باشد ، بخصوص نزد كودكان پيش دبستاني حائز اهميت فراوان است (ژوليانو ، ورنر و كاسيدي، 2006 ) .