مقايسه سبك هاي دلبستگي ، طرحواره هاي اوليه و خود پنداره در معتادان و افراد عادي

پژوهش حاضر با هدف مقايسه سبك هاي دلبستگي، طرحواره هاي اوليه و خودپنداره در معتادان و افراد عادي انجام شد. روش پژوهش توصيفي از نوع علي - مقايسه¬اي انتخاب شد. جامعه‌ي پژوهش حاضر تمامي معتاداني بودند كه در سال 1396 در كلينيك هاي ترك اعتياد اهورا، طپش، فارس و شهداد عدالتي در شيراز بستري بودند و هم چنين، تمامي افراد عادي شهرشيراز بود. نمونه آماري شامل 50 معتاد (25 مرد، 25 زن) بود. روش نمونه گيري براي افراد معتاد، روش در دسترس و داوطلبانه بود كه با مراجعه به مراكز ترك اعتياد شيراز از ميان معتادين بستري در مراكز انتخاب شدند. علاوه بر آن، 50 نفر از افراد بهنجار و فاقداعتياد ( 25 مرد و 25 زن) از بين همراهان معتادان نيز به صورت در دسترس و داوطلبانه به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده¬ها پرسشنامه دلبستگي كولينز و ريد(1990)، پرسشنامه طرحوارههاي ناسازگار اوليه يانگ و پرسشنامه خودپنداره بود. نتايج نشان داد بين هر سه سبك دلبستگي گروه عادي و معتاد تفاوت معناداري وجود دارد و با توجه به ميانگين هاي دو گروه در بخش توصيفي، مشخص شد سبك دلبستگي ايمن گروه عادي بيشتر از گروه معتاد ميباشد. اما سبك دلبستگي اجتنابي و دوسوگرا گروه معتاد بيشتر از گروه عادي مي باشد. همچنين بين هر پنج طرحواره گروه عادي و معتاد تفاوت معناداري وجود دارد از ديگر نتايج اين بود كه بين خودپنداره دو گروه تفاوت معناداري وجود دارد و خود پنداره گروه عادي بيش از گروه معتاد مي باشد