اثربخشي تفكر مثبت بر سلامت روان (علائم جسماني وعدم كاركرد اجتماعي) در مادران داراي كودك كم توان ذهني

هدف از پژوهش حاضر بررسي تأثير آموزش تفكر مثبت بر سلامت رواني و مؤلفه هاي آن (علائم جسماني و عدم عملكرد اجتماعي) در مادران داراي كودك عقب مانده ذهني شهرستان مرودشت بود. روش پژوهش به صورت آزمايشي بوده و به شيوه پيش آزمون - پس آزمون با گروه كنترل بود. از بين كليه مادران داراي كودك عقب مانده ذهني شهرستان مرودشت 40 نفر به شيوه تصادفي ساده انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه (20 نفره) تقسيم شدند. گروه آزمايش 8 جلسه برنامه آموزش تفكر مثبت دريافت نمود. گروه كنترل برنامه اي دريافت ننمود. براي گردآوري داده ها از پرسشنامه سلامت روان (گلدبرگ و هيلر، 1979) استفاده شد. نتايج تحليل كوواريانس نشان داد بين دو گروه آزمايش و كنترل پس از اجراي برنامه، در سلامت روان و ابعاد آن (علائم جسماني و عدم عملكرد اجتماعي)تفاوت معناداري وجود دارد و آموزش تفكر مثبت بر افزايش سلامت روان و مؤلفه هاي آن (علائم جسماني و عملكرد اجتماعي) مادران داراي كودك عقب مانده ذهني تأثير داشته است