ارائه روشهاي نوين بهبود قابليت اطمينان در جايابي و تعيين اندازه واحدهاي توليد پراكنده

امروزه مسايلي همچون تجديد ساختار، مسايل زيست محيطي، مشكلات و محدوديت هايي در احداث خطوط انتقال جديد سبب ورود روز افزون سيستم هاي توليد پراكنده شده است. واحدهاي توليد پراكنده با توجه به مشخصات، تكنولوژي و مكان اتصال به شبكه، مي توانند تاثيرات مثبتي از جمله بهبود قابليت اطمينان را روي شبكه هاي توزيع بوجود آورند. بنابراين با افزايش استفاده از توليدات پراكنده و همچنين مسائل فني و مالي اين تكنولوژي ها، مسائل جديدي از جمله تعيين ظرفيت و مكان اتصال اين تجهيزات به شبكه مورد بررسي قرار گرفته است. هدف اين مقاله مقايسه الگوريتم هاي بهينه ساز نوين براي مكان يابي و تعيين ظرفيت منابع توليد پراكنده به منظور بهينه كردن شاخص هاي قابليت اطمينان و همچنين بهبود تلفات ولتاژ و بهبود پروفيل ولتاژ است. روش هاي ارائه شده بر روي شبكه 33 شينه اصلاح شده IEEE اعمال شده است و نتايج ارائه شده حاكي از آن مي باشد كه الگوريتم كلوني مورچه باعث بهبود در برخي از پارامترهاي مهم قابليت اطمينان شده است.