تحليل احتمالاتي عيب خوردگي در خطوط لوله با رويكرد قابليت اطمينان

خطوط لوله انتقال فراورده هاي نفتي به عنوان يكي از شريان هاي حياتي در طول عمر مفيد خود همواره مورد تهديد مخاطرات ناشي از آسيب خوردگي هستند، از اين رو ارزيابي قابليت اطمينان خطوط لوله با هدف ارزيابي احتمال خرابي و جلوگيري از وقوع شكست آن ها از اهميت زيادي برخوردار است. در اين پژوهش فشار شكست محاسبه شده توسط روابط جبري در خطوط لوله و نتايج تحليل با رويكرد احتمالاتي و قابليت اطمينان با توجه به آسيب ناشي از پديده خوردگي بررسي مي گردد. مقايسه نتايج بدست آمده از سه مدل B31G اصلاح شده، Shell-92 و FITNET FFS، نشان دهنده غير محافظه كارانه بودن مدل B31G اصلاح شده مي باشد. فشار شكست بدست آمده از روش احتمالاتي بيشتر از فشار شكست ارائه شده به روش جبري، براساس مدل مشترك براي يك دوره زماني كوتاه مي باشد، اما با افزايش فواصل بازرسي عكس اين نتيجه حتي با ضريب ايمني بالا بدست مي آيد كه نشان دهنده غير محافظه كارانه بودن مدل جبري براي فواصل بازرسي بزرگ مي باشد. ارزيابي قابليت اطمينان به دو روش قابليت اطمينان مرتبه اول HL-RF و شبيه سازي مونت كارلو انجام و مقايسه مي شود. بنابر اين پژوهش نشان مي دهد كه با روال سنتي در طراحي خطوط لوله، علي رغم استفاده از ضريب ايمني بالا مي تواند نتايج غير محافظه كارانه اي با توجه به معيار قابليت اطمينان به دست دهد . همچنين با تحليل حساسيت، چگونگي ميزان تاثير عمق خوردگي در افزايش احتمال شكست لوله ها نيز نشان داده مي شود. بدين ترتيب ، تحليل حساسيت، نشان مي دهد كه عمق خوردگي بيشترين تاثير را در احتمال شكست دارد و اين در حالي است كه احتمال شكست نيز نسبت به نوع توزيع آماري متغير ها (نرمال و لوگ-نرمال) حساسيت چنداني نشان نمي دهد.