تجزيه تحليل عناصر اقليمي و گونه شناسي و عامل مشكلات زيست محيطي در شهر مشهد مقدس

در اين تحقيق با توجه به ساختار جوان جمعيت شهر مشهد مقدس و نرخ بالاي مهاجرت روستاييان در اين كلانشهر و نياز هر چه بيشتر به مسكن در رابطه با لزوم استفاده بهينه از منابع ملي بويژه صرفه جويي در مصرف انرزي در بخش هاي مختلف متناسب با پارامترهاي اقليمي موجود و موقعيت منطقه مطالعه شده و ميزان سازگاري اقليمي بافت قديمي شهر و بافت جديد و ارايه پيشنهادهاي معماري به منظور استفاده هر چه بيشتر از منابع انرژي طبيعي (باد و خورشيد) و صرفه جويي در مصرف انرژي و رابطه مستقيم مصرف سوخت هاي فسيلي و گرم شده بيش از حد هوا و آلودگي هاي زيست اقليمي ميباشد. جهت استقرار ساختمان در مشهد همواره مهم بوده است به گونه ايي كه بتوانيم حداكثر استفاده از منابع طبيعي را دارا باشيم و با توجه به تابش آفتاب و بادهاي سرد زمستاني تعيين ميشود . در رابطه با تابش آفتاب مناسب ترين جهت ساختماني بايد به گونه ايي باشد كه حداكثر انرژي خورشيد بهره برداري شود و در رابطه با بادهاي سرد زمستاني جهت باد به ساختمان ممكن است در جهات مختلفي باشد كه عبارتند از : موثر بي اثر - نيمه موثر در كلان شهر مشهد دما با روند افزايشي چشم گيري رو به رشد ميباشد و بارش روند نزولي دارد و ضعيف ميباشد - رطوبت نسبي در حال كاهش ميباشد و در بررسي هاي امار يخندان روند نزولي را شاهد هستيم و تبخير و تعرق پتانسيل مشهد سالانه 1509 ميليمتر است و تبخير و تعرق واقعي آن 25502 ميليمتر محاسبه گرديده است در نهايت اقليم مشهد به سه گونه دسته بندي شده است : 1- بر اساس روش دمارتن اقليم نيمه خشك را شاهد ميباشيم 2- بر اساس روش اميرژه اقليم نيمه خشك معتدل را شاهد ميباشيم 3- بر اساس روش كوپن آب و هواي مديترانه ايي را شاهد ميباشيم