سنجش ميزان انطباقپذيري ايستگاههاي دوچرخه شهري مشهد با معيارهاي شهر پياده محور به عنوان نوعي از حمل و نقل شهر پايدار

رشد روزافزون جمعيت شهرنشين در دنيا واقعيتي انكار ناپذير است كه آيندهي شهرها و بشريت را تهديد ميكند. براي پيشگيري از اين تهديد، پايداري شهري مورد توجه واقع شده است. پايداري شهرها به عوامل متعددي از جمله سيستم حمل و نقل پايدار وابسته است كه كم هزينه ترين و راحت ترين گزينه استفاده از دوچرخههاي شهري ميباشد كه در دنيا در حال انجام است. لذا هدف پژوهش حاضر در مرحله ي اول سنجش معيارها و ويژگيهاي طراحي يك شهر پياده محور به عنوان نوعي از شهر پايدار و در وهله دوم بررسي ميزان انطباق پذيري كلانشهر مشهد به عنوان مهمترين مركز شهري شرق كشور با اين معيارها ميباشد.براي اين منظور از روششناسي توصيفي_تحليلي با ابزار پرسشنامه بهره گرفته شده است كه نتايج تحقيق از ميان 124 شهروند مناطق سيزدهگانه شهر مشهد با استفاده از نرم افزار SPSS حاكي از پايين بودن سطح معيارهاي چهاردهگانه تدوين شده در چهار بعد زيست محيطي، اجتماعي، حمل و نقل و طراحي شهري در اين كلانشهر از نظر افراد سنجش شده ميباشد. همچنين با توجه به نظر شهروندان مهمترين عوامل در عدم استفاده ي آنان از دوچرخه شهري به عنوان معياري براي شهر پيادهمحور عدم امنيت، سهولت دسترسي نامناسب و سرعت پايين اين وسيله است.