بررسي هويت بصري و مفهومي آدمك­هاي بومي گراش در توسعه پايدار جامعه محلي

مواريث فرهنگي نشاني از پشينه عظيم فرهنگ، هنر، تمدن، هويت امروز و دانش و تكنولوژي ديروز آن جامعه مي باشد. در ميان مواريث عاميانه فرهنگ مادي و معنوي، هنرهاي دستي به مثابه وجه تصويري و سنتي بصري، به صورت بافته ها و ساخته هاي دستي تجلي يافته است. در گذشته و چه بسا در جوامع روستايي امروزي، هر خط و نقشي كه در هنرهاي بومي بافته، كشيده و يا ساخته مي شد، داستان، نماد، نشانه، اسطوره، روايت و مفهومي را متضمن بوده اند. در گذر تاريخ با فاصله گرفتن از زندگي سنتي، ماشيني شدن و در پي آن فراموشي تاريخي بسياري از هنرهاي بومي، سنت هاي محلي، مفاهيم و معاني نقش ها و طرح ها به حافظه تاريخ سپرده شد. شناخت و احيا تنوع فرهنگي در توسعه پايدار يك منطقه از طريق ايجاد ظرفيت هاي فعال در جذب گردشگر مي تواند موثر باشد. يكي از انواع هنرهاي بومي سنت ساخت عروسك و اشيايي خاص با پارچه و ساير مواد بوم آورد است. گراش در جنوب استان فارس سنت دار ساخت عروسك ها و توتم هائيست كه قديمي ترين نمونه هاي يافته شده از آن قدمتي 90ساله دارند. مطالعه اين عروسك ها با روش كتابخانه‌اي و ميداني صورت گرفته است. هدف اين پژوهش شناخت اصالت مفاهيم و شناسايي ظرفيت هاي بصري آدمك هاي منطقه گراش مي باشد. اين امر در توجه عميق به ظرفيت هاي بومي صنايع دستي و توسعه پايدار گردشگري شهرستان گراش موثر خواهد بود. نتايج پژوهش حاكي از آن است كه اين دست ساخته ها در سه بخش: گهواره آويز، منزل آويز و اسباب بازي قابل دسته بندي است. با توجه به اعتقادات خاصي كه نسبت به شكل، رنگ و مواد اوليه در ساخت انواع مختلف عروسك هاي بومي گراش وجود دارد، پيوند ناگسستني بين معاني و مفاهيم نقش مايه ها، هويت و چگونگي فرم بصري و نحوه ساخت عروسك هاي بومي ديده مي شود. تاكيد بر اين هنر بومي و خصلت هاي محلي مي تواند ظرفيت فعال ويژه اي در توسعه فرهنگي، گردشگري و اقتصادي پايدار ايجاد كند.