درس پژوهي به منزله نماد و نمود توسعه يافتگي؛ بررسي تجربه هاي بين المللي درس پژوهي با تاكيد بر پژوهش هاي معطوف به آموزش و پرورش ايران

بنا به تعريفي درس پژوهي را الگوي عملي بازبيني پيوسته الگوهاي ذهني و بازانديشي مشاركتي در عمل كارگزاران آموزشي دانسته اند. دو ويژگي مهم عناصري چون عمل محور بودن و مشاركتي بودن است. هدف مشخص الگوي درس پژوهي بهبود پيوسته امر آموزش است. درس پژوهي ابتدا در ژاپن براي بهبود آموزش و توانمندي هاي حرفه اي معلمان در حوزه هاي مختلف به كاربسته شد. اين الگوي موثر به تدريج در كشورهاي مختلف به منظور به سازي و توانمند سازي كارگزارن آموزشي به كار بسته شد و توسعه پيدا كرد و به يكي از محور هاي اساسي توسعه توانمندي هاي حرفه اي معلمان تبديل شد. در آموزش و پرورش ايران نيز به طور خاص و متمركز چند سالي است كه درس پژوهي و اهميت آن در تقويت و توسعه برنامه هاي تربيت معلم به رسميت شناخته شده است و تلاش مي شود در بدنه برنامه هاي جديد تربيت معلم قرار داده شود. استفاده موثر از اين رويكرد نيازمند بازبيني و بررسي تجارب كشورهاي مختلف و نيز پژوهش هاي انجام شده توسط محققان مختلف و از جمله ايران مي باشد. هدف پژوهش حاضر اين است كه تجربه هاي كشور هاي مختلف در برنامه هاي درس پژوهي در آموزش و پرورش با تاكيد بر پژوهش هاي محققان ايراني مرور شود. هدف از اين مرور بررسي ظرفيت ها و الزام هاي تحقق مطلوب درس پژوهي در سطح بين المللي و ملي در توسعه حرفه هاي نظام تربيت معلم و ارتباط وسيع تر آن با توسعه يافتگي در آموزش و پرورش مي باشد.