سبك شناسي و تحليل محتواي مناظرات امام رضا عليه السلام

بزرگترين وجه تمايز انسان با حيوان را مي توان در قوه عقل برشمرد. تعقل و تفكر در ذات بشر از بدو تا ختم بوده و خواهد بود. هدف دين هاي الهي نيز احياي و تكامل عقلانيت بشري براي نيل به بندگي خداست. بهترين راه آشنايي با افكار و عقايد مختلف، گفتگو و مناظره براي تبيين حق است. و با توجه به اينكه دين از مقوله فكر و فرهنگ است. گفتگو و تبليغ دين وظيفه اوليه و اصلي انبيا براي نيل به اين منظور و غايت دين است. اين سيره و منش انبيا بعد از پيامبر اكرم (ص) توسط اوصيا و ائمه معصومين مخصوصا عالم آل محمد حضرت رضا عليه السلام تدوام داشته است. اين مقاله به روش تحليلي توصيفي به بررسي و تحليل محتواي مناظرات و گفتگوي هاي ايشان پرداخته است. با مراجعه به كتب تاريخي و متون روايي مشخص گرديد كه مناظره و گفتگوي با پيروان ساير اديان و مذاهب و مكاتب فكري سيره دائمي همه حضرات بوده كه حتي در شرايط بسيار سخت جنگي نيز از اين مهم غافل نشده اند. نتايج حاصل اينكه سيره و سبك امام رضا (ع) در مناظره بر منطق استدلال، احترام به خصم، نقد حكيمانه سخن و اثبات با دليل مدعاي خويش و پرهيز از خشم و توهين استوار بوده است.