اثربخشي آموزش مهارت‌هاي حل مسئله بر خودكارآمدي و منبع كنترل دانش‌آموزان پسر دوره متوسطه شهر تبريز

هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي آموزش روش مهارت‌هاي حل مسئله بر خودكارآمدي و منبع كنترل دانش‌آموزان پسر دوره متوسطه شهر تبريز بود. اين پژوهش به شيوه نيمه‌آزمايشي و از نوع طرح پيش‌آزمون- پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري دانش‌آموزان پسر دوره متوسطه شهر تبريز در سال تحصيلي 98-1397 بودند. براي انتخاب نمونه از روش نمونه‌گيري تصادفي چندمرحله‌اي استفاده شد. ابتدا از بين مناطق شهر تبريز تعداد 2 ناحيه آموزشي انتخاب شد و از بين مدارس دو ناحيه، تعداد دو مدرسه به صورت تصادفي انتخاب شدند و از هر مدرسه، از هر كدام تعداد 1 كلاس به صورت تصادفي انتخاب شده و سپس از بين دانش‌آموزان مدارس انتخاب شده تعداد 60 دانش‌آموز انتخاب و به صورت تصادفي در 2 گروه، 1 گروه آزمايش (30 نفر) و 1 گروه كنترل (30 نفر) قرار گرفته و مورد بررسي قرار گرفتند. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه‌هاي خودكارآمدي تحصيلي مك‌ايلروري و بانتينگ و منبع كنترل راتر استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از روش آماري تحليل كواريانس استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد كه آموزش مهارت حل مسئله بر خودكارآمدي و منبع كنترل دانش‌آموزان تأثير دارد. در واقع آموزش مهارت حل مسئله باعث افزايش خودكارآمدي تحصيلي و منبع كنترل دروني مي‌شود