تسهيل مديريت يكپارچه شهري در راستاي توسعه پايدار

توسعه پايدار شهري يا sustainable urban developmentيكي از جامع‌ترين مفاهيم بوده و اهداف آن، به علت روند رو به رشد جمعيت و فعاليت‌هاي اقتصادي، به ويژه در كشورهاي كمتر توسعه يافته، توجه بيشتري را جلب كرده است. توسعه پايدار ارائه راه حل‌هايي در مقابل الگو‌هاي سنتي و كالبدي، اجتماعي، اقتصادي توسعه را شامل مي‌گردد كه بتواند از بروز مسائلي هم‌چون نابودي منابع طبيعي، تخريب اكوسيستم‌ها، رواج بي‌عدالتي، آلودگي، افزايش بي‌رويه جمعيت و پائين آمدن كيفيت زندگي انسان‌ها جلوگيري كند. ساختار مديريت شهري در ايران به منظور گذر از نظام متمركز و حركت به سمت نظام غير متمركز و بيرون رفت از چالش‌ها رخ داده، لاجرم بايد ايجاد تحول در نظام برنامه‌ريزي و مديريت توسعه شهري را بعنوان يك راه حل اساسي پذيرا باشد. اين امر يك انتخاب نيست بلكه يك ضرورت انكار ناپذير تلقي مي‌گردد. چرا كه در شرايط فعلي اين ساختار عليرغم سعي و تلاش فراون در ايجاد ارتباط و تعامل ميان سه عامل اصلي شكل‌گيري شهر (انسان، فضا و محيط)، عاجز از پاسخگويي و حل مشكلات رو به تزايد اجتماعي، اقتصادي، كالبدي و زيست محيطي شهرها به ويژه در شهرهاي بزرگ كشور بوده و شيوه‌هاي كنوني برنامه‌ريزي و مديريت توسعه شهري نه تنها در مواجه با اين معضلات، ضعيف و ناكارآمد جلوه مي‌نمايد بلكه موجب تشديد اوضاع و بحراني نمودن آن بخصوص از طريق ايجاد تمركز و دفع نظام مشاركتي مي‌باشد. در اين مقاله كوشش شده تا ابتدا مفهوم توسعه پايدار به تصوير كشيده شود و سپس به كمك اين مفهوم كه بنظر مي‌رسد زير بناي نظريه جديد رشد اقتصادي و ديدگاه جديد مديريت شهري است، ضمن پرداختن به بيان روشن‌تري از مفهوم مديريت شهري، ارتباط ميان توسعه پايدار و مديريت شهري مورد بررسي قرار ‌گيرد و راه كار تسهيل اين امر ارائه ‌شود. پيرامون توسعه پايدار شهري، افق آتي مديريت شهري با رويكرد توسعه پايدار تحليل گرديده و نتايج حاصل از اين مقاله، نمايانگر اين موضوع است كه ضرورت مديريت يكپارچه شهري از طريق تكنولوژي تاثير بسزايي در نيل به اهداف توسعه پايدار خواهد داشت.