تحليل داستان «زن زيادي» بر اساس نظريه‎ي خواننده درون متن چمبرز

بر اساس نظريه‌ي خواننده‌ي درون متن، نويسنده در هنگام خلق اثر، خواننده‎اي خاص را در نظر دارد كه متن را براي او مي‏نويسد و شناخت اين خواننده مي‌تواند موجب دست‌يافتن به لايه‌هاي معنايي تازه‌تري در متن شود. جلال آل احمد در داستان «زن زيادي» با انتخاب راوي- شخصيت، خواننده را در امر روايت مشاركت مي‌دهد و او را وادار به واكنش مي‌نمايد. انتخاب چنين راويي موجب مي‌شود كه خواننده نسبت به پذيرش تمامي آنچه وي بازگو مي‌كند، با ترديد مواجه شود؛ ولي نويسنده با بهره‌گيري از روايت دقيق احساسات زنانه اين ترديد را برطرف مي‌سارد. نويسنده با ايجاد پرسش‌هايي در ذهن خواننده، بدون آن كه پاسخي مشخص به آن‌ها بدهد، شرايط را براي حضور حداكثري خواننده و مشاركت در معناآفريني فراهم كرده‌است. پرداختن به مسائل فرهنگي و مناسبات ميان افراد، از ديگر عناصري است كه در داستان به آن توجه شده‌است و نويسنده بدون آن كه درباره‌ي اين مسائل، داوري نمايد، نگاهي انتقادي در خواننده پديد مي‌آورد. نويسنده با عدم توجه به مكاني كه راوي- شخصيت داستان در آن قرار دارد، در پي بيان اين مطلب است كه موضوع اين داستان مي‎تواند براي ديگر زنان جامعه نيز رخ دهد و تنها مختص به دوره‎ي خاص نيست. بر اساس يافته‌هاي اين پژوهش، جلال‌آل احمد در داستان «زن زيادي» تماميت جامعه‌ي خود را به عنوان خواننده درون متن در نظر داشته است و سعي كرده‌است در ايشان نگاهي انتقادي نسبت به روابط ناسالم موجود پديد آورد.