جلوه هاي اشارات اجتماعي در ديوان اهلي شيرازي (با تكيه بر فرهنگ عامّه)

بخش قابل توجّهي از متون تاريخي و ادبي هر دوره از ادبيّات اقوام و ملل را اشارات و تلميحات تشكيل مي دهد. اشارات، در حقيقت مجموعه اي از باورها، آداب، رسوم و كيفيتِ انديشه هاي مردمان جهان در هر دوره از ادوار تاريخي است كه در آثار ادبي آنان نمود و تجلّي پيدا مي كند. عصر صفوي يكي از اعصار و ادوار مهمّ و مؤثّر در تاريخِ ادبيّات ايران مي-باشد كه شاعران نامداري در آن دوره بروز و ظهور يافته اند. اهلي شيرازي يكي از آن سرآمدان شعر دورة صفوي است كه ديوان اشعارش مشحون از اشارات متنوّع و متكثّر مي-باشد،كه بنا به اقتضائات كلامي و مناسبات معنايي، از اين اشارات در لا به لاي اشعارش بهره جُسته است. پرسش اصلي اين است كه: «حدود و كيفيّت بازتابِ اشارات اجتماعي (فرهنگ عامّه) در ديوان اهلي چگونه است؟». بنابراين، نوشتارِ پيش رو، با هدف بررسي بازتاب اشارات اجتماعي (فرهنگ عامّه) در ديوان اهلي شيرازي به شيوة توصيفي ـ تحليلي ابعاد، انواع و گسترة آن اشارات را در ديوان اهلي تبيين و بررسي مي نمايد.