خوانشي متفاوت از شعر «مهر و كين» گلچين گيلاني (با تكيه بر نقد نشانه‌شناسي)

خلق اثر بدون اثرپذيري خالق اثر از اوضاع اجتماعي امكان‌پذير نيست. اثر برخاسته از ذهن اوست كه تحت تأثير كنش‌هاي طبيعت و اجتماع قرارگرفته است. در ميان آثار ادبي، شعر به دليل بن‌ماية اصلي آن يعني تخيّل- ابزار بازآفريني واقعيّات- نمودگاه عالي اين تصويرگري خلاق است. لذا، نگارنده با رمزگان ذهني خويش به مكالمه با شعر شاعر معاصر ايراني، «مجدالدّين ميرفخرايي» ملقّب به «گلچين گيلاني» پرداخته و خطوط پنهان ميان ابيات شاعر را نمايانده است. شعر گلچين زيست جهان شاعري جامعه‌انديش و پويا است. قطعات شعري او از زندگي واقعي سرچشمه گرفته ولي در عين‌حال شعري رئاليسمي نيست. بلكه شاعر آن را با طبيعت و زيبايي‌هاي آن پيوند داده است. لذا مي‌توان گفت: او نگاهي هنري- اجتماعي به طبيعت دارد. در نقل تأويل، كه همان رمزگشايي و درك مفهوم متن است، مقالة حاضر، به كمك نقد نشانه‌شناسي، منظومة شعري «مهر و كين» شاعر را در راستاي افق خاصّي قرار داده و معنايي در پاسخ به آن افق انتظار به دست داده است. بر نابودي طبيعت و بيگانگي انسان مدرن با طبيعت اندوه مي‌خورد. اين نگراني بر زوال انسان و طبيعت تا حدي است كه شعرش چنين رسالتي را بر دوش مي‌كشد و بازتاب‌دهندة دردها و دغدغه‌هاي شاعري با نگاهي انساني و جهاني است. البته در اين رويكرد انساني هيچگاه شعرش از عاطفه تهي نمي‌ماند.