تنوع لحن و انتقال پيام در شاهنامه فردوسي

لحن در لغت به معني آوازخوش و موزون و يا آهنگ و صوت است. در اصطلاح به شيوه برخورد يا نگاه نويسنده نسبت به اثر يا موضوع اثر ، لحن مي گويند. لحن آهنگ بيان نويسنده است.نويسنده از همة عناصر سبك يعني زبان، معني شناسي و موسيقي، براي ايجاد لحن در داستان استفاده مي كند. لحن بايد با موضوع، متناسب باشد. مقالة حاضر به بررسي تنوع لحن و انتقال پيام در كتاب شاهنامه فردوسي مي پردازد. روش مقاله توصيفي-تحليلي است. هدف از نوشتن اين مقاله: با توجه به اين كه شاهنامه فردوسي از متوني است كه به شدت تحت تأثير يك جريان فكري و نوع ادبي خاص است، عامل لحن، هم مي تواند عاملي براي بيان پشتوانه فكري گوينده و هم طرز تلقي مخاطب از فضا، زبان و بافت اجتماعي متن باشد. از مقاله حاضر چنين حاصل شده است كه در شاهنامه با وجود غلبة تفكر اسطوره اي- حماسي، لحن هايي كه بيانگر احساس و منش گوينده از ذكر داستان است در جايگاه مناسب خود نمود يافته است.