خوانشي جديد از بيست دوبيتي بابا طاهرعريان بر پايه تنش گفتماني

باباطاهرعريان، شاعر ايراني‌تبار و دوبيتي سراي اواخر قرن چهارم تا اواسط قرن پنجم هجري در دوران طغرل بيك سلجوقي بوده‌است كه دو بيتي هاي محلي وي(فهلويات) تا كنون از وجوه مختلفي مورد نقد و بررسي قرارگرفته است. اين مقاله سعي دارد با نگاهي نو به برخي از اين اشعار، خوانشي متفاوت بر پايه نظريه نشانه-معناشناختي ارائه دهد. ديدگاه نشانه-معنا شناختي به عنوان روشي كارآمد بـراي تجزيـه و تحليـل متـون ادبـي مطـرح است. كاركرد اين الگو، در بررسي و تحليل متون عرفاني، مي تواند دريچه اي باشد براي خوانشي تازه از متون نظم با درون مايه هاي متفاوت و نتـايج چشـمگير و قابـل توجهي فراهم كند. مطالعات گفتمان تنشي مبتني بر بررسي تعامل بين گستره(شناخت) و فشاره(احساسات) گفتماني است. اين فشاره ها و گستره ها خود را در طول گفتمان نشان مي دهند. مطالعه طرح واره هاي تنشي نشان مي دهد چگونه دو گونه شناختي و عاطفي در تعامل با هم يكديگر سبب توليد معنا مي شوند. براي نيل به اين منظور، پس از انتخاب و بررسي بيست دو بيتي ازباباطاهر به روش تحليل نشانه شناختي گفتماني، به تحليل و توصيف محورهاي تنشي و معرفتي پرداخته شده است.