بررسي ادبيات روستايي در داستان دهقانانِ منصور ياقوتي

ادبيّات روستايي به ويژگيهاي بومي و شرايط زيستي، فرهنگ، آداب و رسوم، باورها، عقايد و روابط اجتماعي حاكم بر يك منطقه روستايي ميپردازد. بهرهگيري از عواملي چون: نحوة گذران زندگي، گويشها و لهجههاي محلي، روابط و مناسبات اقتصادي، مردم شناسي، زبان و تاريخ، مذهب و جامعه شناسي، ادبيات روستايي را تكامل ميبخشد. «منصور ياقوتي» از نويسندگان روستايي غرب ايران است كه تلاشكرده‌ با تكيه بر حال و هواي بومي مناطق زيستي خود، به خلق داستان‌هايشان بپردازد و به بهترين شيوه، فرهنگ و آداب و رسوم مناطق غرب ايران را بازتاب دهند. اين پژوهش به روش توصيفي-تحليلي و با هدف شناخت و تبيين عناصر روستايي در داستان دهقانان نوشتة منصور ياقوتي را بررسي كرده‌است. يافته‌هاي پژوهش، بيانگر است كه ياقوتي كاملاً با جغرافياي انساني و سياسي سرزمين مادريش آشنا بودهاست؛ چرا كه مخاطب بارها، مشخصه‌هاي جغرافياي طبيعي، فرهنگي و زباني را در داستان دهقانان مشاهده مي‌كند. بارزترين مشخصة روستايي در داستان دهقانانِ منصور ياقوتي اشاره به جغرافياي طبيعي روستاهاي منطقه غرب، پوشش، خوراك، مناطق بومي و محلّي، حضور باورهاي عاميانة مثبت و منفي، اشعار و ترانه‌هاي محلّي، هم‌چنين نظام اقتصادي ارباب رعيّتي است. افزون براين، به كار بردن افعال، الفاظ و اصطلاحات كردي از ويژگي‌هاي جغرافياي زباني در آثار اين نويسنده است كه كاملاً آگاهانه و متناسب با سن، تحصيلات و طبقة اجتماعي شخصيّت‌ها استفاده شده‌ و البته نويسنده در زبان و لحن داستان براي فهم مخاطب، اعتدال را رعايت كرده‌است.