خوانش سوررئاليستي مجموعه «افسانه» اثر نيما يوشيج و مجموعه «إذا كنتُ نائماً في مركب نوح» اثر سركون بولص

سوررئاليسم به عنوان مكتبي ادبي- فلسفي پس از شكل گيري در قرن بيستم در غرب به دنبال آن بود تا نگرش و جهان بيني انسان را نسبت به تحولات بشري تغيير دهد. بدين ترتيب توانست حوزه هاي زباني بسياري را تحت تأثير خود قرار دهد. شعر نيما يوشيج و سركون بولص، شاعر معاصر عراق به عنوان دو تن از پيشگامان سبك شعري جديد، در بردارنده بسياري از اصول و روش هاي نقدي و ادبي است كه با خلق انديشه هاي نوين و دگرديسي در قالب و سطوح به ادبيات و به ويژه شعر جاني دوباره بخشيده و خواستار خلق ادبياتي نو و همسان با زندگي امروزي بودند؛ ادبياتي كه هيچ انديشه اي نتواند آن را محدود كند. جستار حاضر با روش توصيفي-تحليلي، دو مجموعه «افسانه» اثر نيما يوشيج و «اذا كنت نائماً في مركب نوح» اثر سركون بولص را بررسي، سپس به وجوه اشتراك و كيفيت حضور مؤلّفه هاي سوررئاليسم در آن دو مي پردازد. نتايج تحقيق نشان مي دهد كه جلوه هاي سوررئاليستي همچون نگارش خود به خودي، رؤيا، تمرّد و امور شگفت و جادو با اندكي تفاوت، كاربرد تقريباً يكساني در هر دو مجموعه دارد. از جمله تفاوت هاي دو شعر مي توان گفت: كاركرد عشق در نزد نيما، همان عشق عفيف همراه با اشتياق و حياء است، در حالي-كه اين عنصر در نزد بولص، تصويري از عشق سوررئاليستي و اباحي و به دور از ارزش هاي جامعه را در خود منعكس مي كند.