هرمنوتيك هرمسي تغزل حافظ وتفأل معنايي

تفأل يكي از راه هاي سنتي براي آگاهي از سرنوشتي است كه در عالم غيب براي باشندگان عالم ظاهر-آدميان و موجودات هستي-رقم زده شده است. انسان خاكي همواره در آرزوي آگاهي از اين رقم نانوشته بوده و به وسايل و طرق جادويي تمسك جسته است. تفأل و تطيّر كورسوهايي جهت نقب زدن به دنياي پر ابهام سرنوشت است. فال بيني شيوه اي است كه بر اساس آن برخي رويدادهاي آينده پيش بيني مي شود و معلوم مي گردد. در ميان ايرانيان انواع فال از ديرباز رايج بوده است. فال زدن به ديوان حافظ يكي از اين راه ها در فرهنگ سنّتي ايراني است. با توجه به نقش دواوين شعرا در اين زمينه، مردم هر منطقه، آثاري را مبناي تفأل قرار داده اند. اين مقاله در جستجوي اين معناست كه چرا ميان انبوه دواوين شعراي بزرگ و قلّه هاي ادبي فارسي تنها حافظ چنين پايگاه مقبولي يافته و از طريق جستجو در معناي تطيّر و منطق الطير در پي كشف ارتباطات نهاني و تأويلي و هرمنوتيك ميان تجلّي نگاشته ي حكم ازلي در آواز مرغان و پيغام سروش در كلام حافظ است.