اميرخسرو دهلوي امير كنايه در مثنوي شيرين و خسرو

اين مقاله، كه اساس آن بر استخراج و تحليلِ ميزان و انواع كنايه در مثنوي شيرين و خسرو اميرخسرو دهلوي است، با روش تحقيق كتابخانه‌اي و فيش برداري درگرد آوري اطلاعات و تحليل محتوا در نتيجه گيري، انجام گرفت. كنايه سخني دو پهلو بوده، و كار كرد آن زماني است كه متكلّم بنابر ملاحظات و معذوريتي نمي خواهد يا نمي‌تواند سخن خود را صريح و بدون پرده بيان نمايد؛ در علمي‌ترين و ساده‌ترين شكل تعريف مي‌توان گفت كنايه، جمله يا تركيبي(از قبيل تركيبات وصفي، اضافي، صفات مركّب، مصادر مركّب) است كه مراد گوينده معناي ظاهري آن نباشد اما قرينة صارفه‌اي هم كه ما را از معناي ظاهري متوجه معناي باطني كند، وجود نداشته‌باشد. با توجه به داده¬هاي اين پژوهش و آمار و ارقام به دست آمده، حوزه¬ي كنايه، و انواع آن، در مثنوي شيرين و خسرو هم در معنابخشي و هم در تعدّد و تنوّع، با حدود 42 درصد كاربرد، بر ديگر اركان صور خيال برتري داشته است، لذا امير خسرو را مي توان در ان مثنوي شاعري كنايه‌سرا خواند.