رابطه ي ساده و چندگانهي درگيري پژوهشي و خودكارآمدي پژوهشي در دانشجويان علوم پزشكي مشهد

درگيري و مشاركت هرچه بيشتر دانشجويان در فعاليتهاي پژوهشي در عملكرد پژوهشي آنها مؤثر است. بنابراين شناسايي عوامل تأثيرگذار بر درگيري پژوهشي امري مهم و حائز اهميت براي متصديان و برنامهريزان آموزش عالي است كه در كشور ما كمتر به آن توجه شده است. هدف از مطالعه حاضر بررسي رابطه ي ساده و چندگانه بين خودكارآمدي پژوهشي و درگيري پژوهشي دانشجويان علوم پزشكي مشهد بود. پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري در اين تحقيق شامل دانشجويان تحصيلات تكميلي دانشكدههاي پرستاري و مامايي، داروسازي، پزشكي و دندانپزشكي دانشگاه علوم پزشكي مشهد در سال تحصيلي 1395-96بود كه تعداد آنها در كل 6954نفر است. كه از اين تعداد 364تن با روش نمونهگيري، طبقهاي نسبتي به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. از پرسشنامه درگيري پژوهشي گراوند و خودكارآمدي پژوهشي صالحي و همكاران براي جمعآوري دادهها استفاده شد. تحليل داده ها با استفاده از نرمافزار SPSSانجام شد. نتايج حاصل از ضريب همبستگي پيرسون نشان داد كه بين خودكارآمدي پژوهشي و درگيري پژوهشي رابطه ي مثبت و معناداري وجود دارد و نتايج حاصل از تحليل رگرسيون نشان داد كه خودكارآمدي پژوهشي قادر به پيشبيني درگيري پژوهشي ميباشد و از بين خرده مؤلفه هاي آن تنها دو خرده مؤلفه خودكارآمدي روش و اجرا و خودكارآمدي مهارت و تبحر ميتوانند پيشبين درگيري پژوهشي باشند. براي درگيرشدن دانشجويان در فعاليتهاي پژوهشي و بهبود عملكرد پژوهشي آنان لازم است كه احساس اطمينان آنها نسبت به تواناييها و مهارت پژوهشي افزايش يابد.