مقايسه عملكرد دست برتر و غير برتر در طرح ريزي حركتي پيش بينانه ي افراد مبتلا به ام.اس

هدف: اثر راحت پاياني يك پديدۀ شناخته شده در بزرگسالان سالم محسوب مي‎¬‎شود. اما در افراد مبتلا به ‏اختلالات مختلف نتايج مطالعاتي كه در زمينۀ اثر راحت پاياني انجام شده محدود بوده و نتايج آن ضد و نقيض ‏است. هدف از اين پژوهش ارزيابي عملكرد دو دست برتر و غير برتر در طرح ريزي حركتي پيش بينانه ي ‏بيماران مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس استان تهران بود. روش شناسي: روش تحقيق از نوع نيمه تجربي و به ‏لحاظ هدف كاربردي بود. جامعة آماري اين پژوهش را كلية بيماران مبتلا به ام اس ( 35-32 سال) شهر تهران ‏تشكيل دادند، كه از اين بين 30 نفر به صورت در دسترس در اين پژوهش مشاركت داشتند. پس از بررسي ‏سوابق پزشكي و تعيين درجة ام اس شركت كنندگان؛ از آنها خواسته شد تا در يك تكليف برنامه ريزي يك ‏استوانه را با دو سمت سفيد و سياه داخل محفظه هدف قرار دهند (تكليف انتقال استوانه). آزمون تكليف انتقال ‏استوانه با دست برتر و غير برتر از شركت كنندگان گرفته شد‎.‎‏ درصد رعايت حالت راحت پاياني، در وضعيت ‏كنترل و بحراني به عنوان متغير وابسته در نظر گرفته شد. يافته¬ها: پس از بررسي طبيعي بودن توزيع داده ها؛ ‏با استفاده از آزمون تي مستقل مشخص شد كه تفاوت معني داري بين دست برتر و غير برتر شركت كنندگان در ‏آزمون در هيچكدام از وضعيت هاي كنترل و بحراني مشاهده نشد (130/0=‏P‏). نتيجه¬گيري: از جمله دلايل ‏عدم معني¬دار شدن اين پژوهش مي توان به سادگي تكليف ارائه شده اشاره كرد. ضمن اينكه پيشنهاد مي شود ‏در پژوهش هاي بعدي علاوه بر تغيير نوع تكليف زيرساخت هاي عصبي به همراه افزايش تعداد نمونه در نظر ‏گرفته شود.‏ ‎ ‎