تأثير هشت هفته پياده­روي و تمرين در آب با شدت­هاي مختلف بر حافظه سالمندان مرد

هدف: مسأله حافظه يكي از مهمترين مسائل در حوزه سلامت، بخصوص در دوره سالمندي مي باشد. تضعيف نظام پردازش اطلاعات در سرتاسر سال­هاي بزرگسالي جريان دارد و با افزايش سن و رسيدن به سنين پيري، جنبه­هاي متعدد اين نظام، تحت تأثير قرار مي­گيرد. پژوهشگران معتقدند فرآيند پيري در بافت مغز با كاهش تعداد نرون­ها و كاهش چگالي سلولي همراه است كه ممكن است به كاهش ظرفيت عملكردي مغز منجر شده و در نتيجه ساختمان و عملكرد هيپوكمپ، و به تبع آن، تغييرات بارزي در قدرت حافظه در سنين سالمندي ايجاد شود. روش شناسي: پژوهش ما انجام دو نوع تمرين بود، يك تمرين در آّب با شدت كم و متوسط و ديگيري تمرين هوازي در خشكي با شدت كم و متوسط كه هدف از اين طرح پژوهشي ارزيابي تأثيرگذاري و مقايسه تاثيرگذاري شدت و نوع تمرين بر روي بهبود حافظه سالمندان بود. يافته ها: نتايج تحليل كواريانس دو راهه نشان داد كه پياده­روي و تمرين در آب بر حافظه سالمندان تاثير مثبت و معني­داري دارد، در حاليكه شدت اين تمرينات تأثير معناداري بر حافظه سالمندان ندارد. همچنين آزمون تعقيبي بونفروني نشان داد كه اختلاف بين انواع مختلف شدت تمريني در يك نوع تمرين و نيز اختلاف انواع مختلف تمرين­هاي هوازي با يك شدت خاص، معنادار نيست. نتيجه گيري: به­طور كلي، اين نتايج نشان مي­دهد كه تمرينات هوازي تأثيري مثبت و معنادار بر حافظه سالمندان مرد دارد و اين تأثيرگذاري مستقل از نوع و شدت فعاليت­هاي هوازي مي­باشد.