ساختارگرايي و ساختار‌زدگي در نگارش پايان‌نامه‌هاي كارشناسي ارشد علوم انساني

علم و زبان علمي تا حدي پيرو كليشه‌هاست؛ بنابراين، نحوۀ تدوين پيشنهاده پژوهش و ارائۀ نتايج آن در قالب پايان‌نامه تابع هنجارها و كليشه‌هاست. با اين‌حال، اين ساختارگرايي ممكن است مانع رشد تفكر و توسعۀ علمي شود. پژوهش حاضر استدلال مي‌كند كه ساختار‌گرايي در بخش‌هاي مختلف گزارش پايان‌نامه، از «مقدمه» تا «مرور پيشينه»، «ملاحظات روش‌شناختي»، «ارائۀ نتايج»، و «بحث و نتيجه‌گيري»، انجام پژوهش و ارائۀ نتايج را ساختارزده كرده است. اين ساختارزدگي نيز خود را بازتوليد كرده و سبب شده تحليل‌ها سطحي شود و پژوهش‌ها مسئله‌محور نباشد.