پيش‌بيني اقدام به خودكشي جوانان بر اساس متغيرهاي دوران كودكي

در اين مقاله كوشش شده تا نقش برخي از متغيرهاي دوران كودكي و نوجواني مؤثر در اقدام به خودكشي شامل، سابقه سوءاستفاده، روابط خانوادگي آشفته، وجود اضطراب، روان رنجور خويي و نااميدي موردبررسي قرار گيرند. پانصد نفر از بيماران مراجعه‌كننده به اورژانس بيمارستان‌هاي شهر زنجان در فاصله زماني سال 93 تا 95 (200 نفر به دليل اقدام به خودكشي و 300 نفر به دلايل ديگري غير از خودكشي مراجعه كرده بودند) به‌صورت نمونه‌گيري در دسترس، به‌عنوان نمونه انتخاب و به پرسشنامه نااميدي بك، خرده مقياس روان رنجور خويي شخصيت آيزنك، مقياس خودسنجي سوءاستفاده از كودك، پرسشنامه ارتباط والد-فرزند پاركر و پرسشنامه اضطراب كودكي پاسخ دادند. يافته‌ها بيانگر آن است كه بيماراني كه اقدام به خودكشي كرده‌اند ازنظر روابط آشفته خانواده، سابقه سوءاستفاده، روان رنجورخويي، نااميدي و اضطراب در كودكي و نوجواني وضعيت نامناسب‌تري داشته‌اند. اجراي رگرسيون لجستيك نشان داد كه نقش متغيرهاي روان رنجورخويي و سابقه سوءاستفاده در كودكي و نوجواني در پيش‌بيني خودكشي معنادار است و متغير روان رنجورخويي بيش از ساير متغيرهاي ذكرشده تأثيرگذار است. همچنين، ارتباط بين بدرفتاري در كودكي و اختلالات رايج روان‌پزشكي از طريق استعدادهاي پنهان براي تجربه آسيب‌شناسي رواني درون سازي و برون سازي شده عمل مي‌كند. نتايج اين پژوهش بر نقش پيشگيرانه عوامل مربوط به دوران كودكي و همچنين عوامل خانوادگي تأكيد دارد.