ارزيابي اثر مدل كاهش مقياس تك ايستگاهي و چند ايستگاهي در برآورد مقادير حدي بارش

وقايع حدي آب و هوايي در برنامه‌ريزي‌هاي كلان منابع آب و اقدامات سازگاري با سوانح طبيعي از اهميت بسياري برخوردار است و از اين منظر ارائه تصوري دقيق از الگوي حوادث آتي بارش‌هاي حدي حائز اهميت است. در اين مقاله دو روش كاهش مقياس آماري تك ايستگاهي و چند ايستگاهي مبتني بر روش‌هاي رگرسيوني و جداسازي مقدار تكينه (SVD) در بخشي از استان تهران، شامل ده ايستگاه باران‌سنجي و سينوپتيك، مورد ارزيابي قرار گرفته و سپس به شبيه‌سازي سناريوهاي تغيير اقليم (RCP2.6 , RCP4.5 RCP8.5 ) بارش در بازه زماني 2021-2050 متأثر از تغيير اقليم اقدام شده است. نتايج گوياي تطابق بلندمدت بهتر ميانگين ايستگاهي در روش كاهش مقياس تك ايستگاهي و افزايش دقت (خطاي محاسباتي) در روش كاهش مقياس چند ايستگاهي است. همچنين با استفاده از توزيع آماري GEV و خروجي‌هاي دو مدل كاهش مقياس تك ايستگاهي و چند ايستگاهي منحني شدت مدت فراواني (IDF) با دوره بازگشت‌هاي مختلف در ايستگاه سينوپتيك مهرآباد محاسبه شده و مقايسه نتايج حاصل با منحني IDF تجربي موجود، گوياي برتري روش كاهش مقياس چند ايستگاهي در مقايسه با كاهش مقياس تك ايستگاهي در تخمين مقادير حدي بارش است.